Ścieżka

Znalazłam ścieżkę. Jest ledwo widoczna pod stwardniałym śniegiem, zasłonięta gałęziami młodych drzewek i zarośli. Prowadzi w las. Nie jest łatwo nią dreptać. Pełna niespodziewanych skrętów i nierówności terenu czasami staje się niebezpieczna dla wędrowca. Czasami znika z oczu pod zwalonymi pniami drzew. Niekiedy trzeba zboczyć z niej, by ominąć śmieci wysypane w lesie przez reprezentanta gatunku homo debilis.

Jest moja ścieżka przygodą i szczęściem. Zaufałam jej. Prowadzi mnie tam, gdzie pragnę dojść.

Zaszufladkowano do kategorii Drobiazgi | Dodaj komentarz

Drżąca kropla

Zdarza mi się zapomnieć o sobie. Dzień po dniu tracę kawałek siebie, swojego czasu, swojej wolności, swoich pragnień. Jest wtedy tak, jakbym mimochodem wpływała w otchłań codzienności. Wielozadaniowość i nierealne oczekiwania wciągają mnie coraz głębiej i głębiej na dno. Wiruję szybko, ze strachem, że kończy się mój czas. Nocami śni mi się sen o tym, że spadam szybko, zbyt szybko w dziurę, w której tylko demony i ciemność.

Pierwszym sygnałem, który ignoruję, jest uczucie przemęczenia. Boli głowa, bolą oczy, brakuje energii. Przez tydzień, dwa, trzy odsuwam to od siebie. Nie mogę być przecież słaba, nie mogę przyznać, że brakuje mi sił, nie mogę pozwolić, by choroba znów wzięła górę. Łykam więc tabletki przeciwbólowe i antydepresyjne. Włączam tryb autopilota. Obowiązki stają się ostatnią deską ratunku. Muszę im podołać. Wyznaczam sobie sprawdzian własnej wartości: każdy kłąb kurzu czyni mnie przegraną. Wpadam w sidła własnych emocji. Mój umysł krzyczy.

Najpierw poddaje się ciało. Dłonie i nadgarstki pulsują palącym bólem. Kiedy nikt nie widzi, przykładam je do zimnego parapetu, by choć na chwilę poczuć ulgę. Kręgosłup sztywnieje, biodra rozrywa ból przy każdym kroku, stawy stają się  ciężkie i obrzęknięte. Jeszcze próbuję żyć. Jeszcze próbuję desperacko łapać  się bieżących spraw. Wtedy przychodzi rozpacz. Nie ma już nic – tylko depresja jak czarne ptaszysko i ja – mała,  drżąca kropla w oceanie strachu.

 

Zaszufladkowano do kategorii Depresja | Dodaj komentarz

O 5.00 rano

Pies zbudził mnie o 5.00 dotknięciem mokrego, zimnego nosa. W ciemności słyszałam, jak sunia merda radośnie ogonem. Po ciemku naciągałam spodnie, sweter, skarpety, a błyszczące oczy psa obserwowały mnie cierpliwie i spokojnie. Cały dom zanurzony był we śnie. Wyszłyśmy na pierwszy niedzielny spacer, w świat otulony mrokiem i deszczem. Ulice jeszcze poplamione skostniałym śniegiem, szaro-żółte od rozmazanych przez krople wysokich latarni. Pies węszył z nosem ryjącym w mokrej trawie. Było cicho. Powoli stawiałam kroki, naturalnie dostosowując się do psa, jego przystanięć i ruchów. Trwałam jakby równocześnie na jawie i we śnie. Moje senne marzenia i wizje jeszcze nie wygasły, jeszcze plątały się w głowie, zadziwiały, zajmowały umysł. Były to jakieś sny o wielkim domu, ludziach, o współpracy i zauroczeniu, o pielgrzymce na szczyt wysokiej góry, żalu i bezradności, o śmierci. Wszystko to przenikało się w irracjonalny sposób, jak w Cynamonowych Sklepach rosło i dziwaczało.

Wtedy, o 5.00 rano, w deszczu i mroku, w onirycznych wizjach, zdawało mi się, że na całym świecie jestem tylko ja i mój pies. I poczułam się strasznie samotna.

 

Zaszufladkowano do kategorii Drobiazgi | Dodaj komentarz

Niosąca światło

Jej imię oznacza „niosąca światło”. Ma już czternaście lat. Jest piękną, dobrą i mądrą dziewczyną – taką, o której marzyć może każda matka. Moja córka. Łucja.

Mieszka w dużym, żółtym domu na rogu, na którym spotykają się dwie ruchliwe ulice. Czasami wiatr przynosi aż na schody silny zapach pieczonej pizzy z pobliskiej restauracji. Przed domem rośnie srebrzysty świerk, krzak bzu i smukła brzoza, którą dziewczyna zachwyca się o każdej porze roku. W przestronnym domu żyje sobie Łucja spokojnie, w pełnej miłości rodzinie tworzonej przez mamę, tatę i młodszą siostrę.

Pokój Łucji ma okno od północno-wschodniej strony świata. To dlatego rano w słoneczne dni jest oświetlony wesołymi promieniami słońca, które radośnie igrają na kasztanowych włosach dziewczyny. Przestrzeń pokoju wiele mówi o upodobaniach osoby, która spędza w nim czas. Wystrój ma charakter minimalistyczny. Tylko łóżko, szafa, biurko i regalik na książki. Niewiele przedmiotów. Mało rzeczy. Łucja sprząta regularnie, sama dbając o porządek swojego gniazda. Tak jak i pokój, młoda kobietka jest spójna i uporządkowana wewnętrznie. Wszystko w niej jest na swoim miejscu i nie ma niczego, co byłoby niepotrzebne.

Moja córka ma figurę modelki: talia osy, włosy Roszpunki, skóra tak delikatna, że aż ranią ją podmuchy zimnego wiatru. Jej oczy pełne są nieba i mądrości. We wszystkim jest jej do twarzy. Ubiera się skromnie, dziewczęco, preferując mało wyszukane stroje. Zazwyczaj czesze włosy w warkocze, które sięgają jej do pasa i nadają niewinnego uroku. Gdy patrzę na nią każdego dnia, słowa dziękczynienia same cisną się na usta. Bo czyż nie jest cudem młody człowiek, który czternaście lat temu przez ponad miesiąc walczył o życie podłączony do licznej aparatury?

Narodziny Łucji przebiegały dramatycznie. Urodziła się o wiele za wcześnie, ciężko chora, maleńka jak ptaszek. Wiele dni spędziłam przy niej na Oddziale Intensywnej Terapii, modląc się do Boga, by zachował ją przy życiu. Jestem głęboko przekonana, że to pierwotne doświadczenie sacrum, granicy między życiem a śmiercią, wywarło olbrzymi wpływ na moje dziecko. Właściwie w każdym momencie swojego życia była Łucja nadzwyczaj uduchowiona, jakby miała jakiś nieznany innym kontakt z tajemnicą nieba. Cierpienie, które stało się jej udziałem od pierwszych chwil jej istnienia, naznaczyło ją, uwrażliwiło na ból, na dźwięki, na nieszczęście, na świat cały. Przez wiele lat dziewczynka ciężko i często chorowała, miała trudności z oddychaniem, poruszaniem się, nauką czynności samoobsługowych. Wczesne dzieciństwo spędziła głównie w szpitalach lub w łóżku. Wszystko to oddaliło ją od rówieśników o lata świetlne, skierowało jej myśli w sferę wyobraźni i świata idei. Obłożona modlitwami wszystkich, którzy ją kochali, oraz zaprzyjaźnionych sióstr karmelitanek, wzrastała sobie w miłości ludzi i Boga, a dar pobożności, jaki stał się jej udziałem, rozwijał się wraz z nią.

Teraz staje się Łucja młodą kobietą, utalentowaną i pełną wewnętrznej dojrzałości. Szczególną jej cechą jest skłonność do ascezy, wyrzeczeń i umartwień, które podejmuje z radością i siłą woli. W ten sposób nieświadomie kształtuje w sobie samodyscyplinę i mężność serca – cechy tak rzadkie we współczesnym świecie. Z wielką chęcią sięga po lektury duchowe, w których przegląda się jak w lustrze.

Wiele czyta. W książkach i rozmowach zatraca się zupełnie. Jej przeogromna wrażliwość na słowo owocuje talentem literackim, który Łucja pieczołowicie rozwija, narzucając sobie ćwiczenia w pisaniu i stawiając przed sobą wysokie wymagania. Posiada cechy perfekcjonistki: wysoką ambicję i aspiracje do bycia najlepszą, silne odczuwanie porażek i strach przed błędami i krytyką. Bardzo ważne jest dla niej kształtowanie własnego charakteru. To dlatego interesuje się zagadnieniami z dziedziny psychologii i pedagogiki. Szuka w nich odpowiedzi na nurtujące ją pytania i wątpliwości. Te ostatnie często ją męczą, zwłaszcza w okresie nastoletnim, w którym sama odczuwa swoje emocjonalne rozchwianie i wahania nastroju. Mimo to dzielnie, skrupulatnie i wytrwale dąży do wyznaczonych sobie celów.

Łucja ma charakter introwertyczki. Jest skierowana do wewnątrz siebie i skłonna do autorefleksji. Cechuje ją także wielka wrażliwość na piękno, na sztukę, przyrodę. W tej dziedzinie posiada uzdolnienia: muzyczne i literackie. Kiedy już komuś zaufa, otwiera się przed nim zupełnie i obdarowuje sobą. Potrafi realistycznie oceniać rzeczywistość,  przeanalizować każdą sytuację, właściwie zareagować lub poprosić o pomoc, gdy ma z czymś problem. Jest cierpliwa, pomocna i empatyczna. Mówi, co myśli, i potrafi bronić swoich przekonań. Zachowuje się właściwie jak dużo starsza osoba niż jest w rzeczywistości. Wypowiada się piękną polszczyzną, językiem  literackim. Lubi rozmawiać z dorosłymi, a oni cenią dziewczynę za opanowanie, powagę i dojrzałe poglądy. Wobec siostry jest pomocna i współczująca, choć czasami także krytyczna.  Sporo w niej z flegmatyka: powolne wykonywanie działań, trudność z podejmowaniem decyzji, zwątpienie w siebie, niepewność własnej wartości, zamiłowanie do siedzącego trybu życia, spokoju i ciszy. Są to cechy, które zarówno ułatwiają jej życie, choćby dlatego, że pozwalają się szybko zregenerować i odpocząć, ale także wprowadzają znaczne trudności w codziennym funkcjonowaniu takie jak na przykład zwiększona męczliwość, nadwrażliwość na dźwięki i silna potrzeba odosobnienia. Poniekąd też z  tych powodów Łucja ma niewielu znajomych. Spowodowane to jest także trybem edukacji domowej oraz wysokimi wymaganiami, jakie stawia sobie i innym. W rzeczywistym świecie trudno tym wymaganiom sprostać.

Wiele jeszcze mogłabym napisać o mojej czternastoletniej córce, która cała jest dowodem na ogromną miłość Boga do człowieka. Wiele mogłabym przytoczyć jej słów,  anegdot, wydarzeń, zmagań i trudów, sukcesów i osiągnięć, ale wiem, że jest Łucja tajemnicą, której nie da się do końca opisać. Wolę więc codziennie podziwiać tę tajemnicę stworzenia – dziecko, które  opromienia światłem całe moje życie.

Zaszufladkowano do kategorii Edukacja domowa | Dodaj komentarz

Setki drobiazgów

Chciałam napisać o roku 2020, jaki był dla mnie, co przyniósł, co zabrał, a czego w ogóle odmówił. To przecież dobry czas na ocenę, podsumowanie, wnioski, wyznaczenie celów, wypisanie sukcesów i porażek. Patrzę w biały ekran laptopa i nie wiem, jak zacząć monolog o minionym roku. Bo prawda jest taka, że wcale tego monologu nie chcę. Nie dlatego, że rok był paskudny, a pandemia traumatyczna. To nie tak. Wcale nie tak. Akceptuję czas, który minął, ze wszystkim, co ze sobą przyniósł. Ze wszystkim, czego nie dał. Gdy myślę o minionych miesiącach, czuję tylko wdzięczność i radość. To wspaniałe uczucia. Pozwalają iść naprzód z nadzieją i wiarą, że jest tak, jak powinno być. Że jest się częścią czegoś wielkiego i że jest się bezwarunkowo kochanym.

Chcę kolekcjonować takie uczucia. Pragnę zbierać chwile. Setki, tysiące drobiazgów jak błyski fajerwerków w sylwestrową noc. Onieśmiela mnie bogactwo takich momentów, ich pełnia i znaczenie, w których dostrzec można odbicia wszechświata. Przeglądam się w tych odbiciach z ciekawością i skupieniem. Kto wie, może ujrzę tam kawałek siebie?

 

Zaszufladkowano do kategorii Drobiazgi | Dodaj komentarz

Dojrzałość

Myślę, że to jest właśnie dojrzałość.

Pełne zainteresowania obserwowanie spod ciepłego koca małego żuczka, który drepcze po parkiecie w stronę białego, puszystego dywanu. Skąd się wziął akurat teraz i tutaj? Gabrysia piszczy na jego widok. Piotr po męsku ratuje córkę z opresji. Zostaje ledwo zauważalny drobny ślad na podłodze, na który nawet pies nie zwraca uwagi. Przyjmuję ze spokojną rezygnacją los małego żuka. Tyle się w tej chwili splątało ze sobą, zespoliło w jedno. Tyle się zadziało. I gdy pomyślę, że w jednym mgnieniu oka spotykają się ze sobą światy całe, istnienia i nieistnienia, drogi i ścieżki, spojrzenia i krzyki – to jest tak, jakbym nie mogła oddychać z wielkiego zadziwienia.

Zaszufladkowano do kategorii Drobiazgi | Dodaj komentarz

Bez obiadu

Dzisiaj nie było obiadu. Nie zdążyłam. Mimo to żyjemy i mamy się całkiem dobrze. Dziewczyny przetrwały na bułkach, parówkach, kukurydzianym chlebie i wodzie. Od kompletnej rozpaczy ratował nas słoik Nutelli.

Pies przewrócił stojak z kwiatami,  ale nie zerwałam się od stołu, żeby biec po zmiotkę. Ze stoickim spokojem delektowałam się dalej gotowanymi parówkami z ketchupem. Zignorowałam też fakt, że podłoga czarnieje od brudu, zlew się lepi, a w łazience straszą wszelkiego rodzaju zarazki, drobnoustroje i inne potwory. No cóż.

Za to byłam na czterech spacerach z psem. Jeden, dłuuuugi, skutkował wytarzaniem się zwierzaka w czymś mało atrakcyjnym dla ludzkiego nosa. Trzeba więc było myć. Zwierzaka oczywiście, nie nos. To wtedy powinnam przygotowywać obiad. Zamiast tego zamknięta w łazience z umorusanym, cuchnącym psem i rozchichranymi dziećmi, zastanawiałam się czy wyjdę cało z tej operacji. Oczywiście po kąpieli suni trzeba było umyć jeszcze i siebie i łazienkę. Takie życie.

Poprowadziłam ciekawe zajęcia dla dzieci z edukacji domowej. Dwie godziny zabaw grafomotorycznych i logopedycznych, geometrycznych i językowych oraz dwie godziny warsztatów o uczeniu się. Nieźle, naprawdę.

Zrobiłam też w międzyczasie dwa prania, które starannie rozwiesiłam do wyschnięcia. Odbyłam kontrolną wizytę ze szczurem Piorunem u weterynarza (tak, tak, nie żartuję – szczur należy do Gabrysi – i był wczoraj operowany, poważna sprawa). Potem zaliczyłam jeszcze sklep, bo lodówka zupełnie pusta. Rehabilitację z Łucją. I już wreszcie mogłam napić się herbaty. A była dopiero 18.00. Wspaniale. Wieczór należy do mnie. Poczytam, porysuję, obejrzę film, zadzwonię do przyjaciółki…

Położyłam się tylko na chwilę, żeby odpocząć.

Herbata wystygła.

 

 

 

 

Zaszufladkowano do kategorii Drobiazgi | Dodaj komentarz

Dzień Doskonały

Przytrafił mi się dzisiaj Dzień Doskonały.

Budzik zadzwonił o 8.00, ale wtulona w ciepłe mruczenie męża, nie czułam potrzeby wystawiania nosa spod wygrzanej kołdry. Słyszałam, jak śpią nasze córki, na dole, w swoich pokojach, w swoich szczęśliwych snach. Poranek miał szary kolor. Dudniły dźwięki przejeżdżających aut. W sypialni, na poddaszu drzemałam opatulona kołdrą i kocem. Za mną mijała noc. Ze mną był mężczyzna, który kocha.

Czar trwał. Przedpołudnie cudownie domowe i spokojne, szczęśliwe i błogie. Z dziećmi, lekcjami, nieporządkiem i dużym kubkiem gorącej, pachnącej herbaty. Wszystko takie proste i dobre, że aż nie można uwierzyć. Trochę żartów i śmiechu, trochę min surowej polonistki nad ćwiczeniami z przyimków, duuuużo Gabrysinego śpiewu i powagi dorastającej córki. I wiele, wiele miłości, z której czerpałam pełnymi garściami. Gabrysia siedziała przy stole na wielkiej piłce, Łucja tuż obok mnie wyliczała okoliczniki. A pomiędzy częściami zdania a częściami mowy byłam sobie ja. Najzwyczajniej w świecie.

Potem jeszcze dyskusja o człowieku, istocie społecznej, opowieść o Williamie Sidisie i mądre wnioski moich mądrych córek, dalej fotosynteza i sposoby odżywiania się organizmów, łańcuchy pokarmowe, angielski on-line z babcią, gotowanie spaghetti, krzątanina w kuchni i wreszcie – kulminacyjny moment dnia – obiad. Między tym wszystkim powroty do Miłosza i jego „Drugiej przestrzeni”, ukochanej przeze mnie poezji Mistrza.

Później cudownie gorąca herbata i odpoczynek w cichym,  uspokojonym domu. Poukładanie myśli. Zamknięcie oczu. Bliskość i czułość i ciepło. Chęć, żeby żyć dalej, żeby zająć się kwiatami z balkonu, posprzątać po obiedzie, poczytać, pogadać z kimś mądrym i dobrym. Podzielić się wewnętrznym uśmiechem.

Na kolację sałatka i gruszka. Pyszna. Soczysta. Doskonała.

Zaszufladkowano do kategorii Drobiazgi | Dodaj komentarz

Jesień

JESIEŃ

na poddaszu malowanym w zielone liście

jesień przysiada w tumanach kurzu

zimno –

– skarży się żałośnie –

– mokro –

i włazi nam pod pierzynę

jak mruczący kot

Zaszufladkowano do kategorii Wiersze | Dodaj komentarz

Nie ogarniam

Nie ogarniam świata – taki tytuł nosiła książka-wywiad z Ryszardem Kapuścińskim. Spodobało mi się to określenie zanim jeszcze dzisiejsza młodzież zaczęła używać wyrażenia ogarnij się w znaczeniu weź się w garść, zajmij się tym, itp. Jak więc widać, jestem doskonałym przykładem tego, że literatura uczy i wychowuje, a już na pewno poszerza słownictwo. Nie ma to jak uczyć się od mistrza.

Z książki niewiele już pamiętam, ale codziennie nie ogarniam świata, a zwłaszcza własnego domu, ogródka i rodziny, niekoniecznie w takiej kolejności. Ani jesienna szarówka ani pandemia nie pomagają. I chociaż próbuję sama siebie przekonywać, że nie muszę szorować podłogi, gotować obiadów, mieć w głowie harmonogram całej rodziny i być jednocześnie nauczycielką, terapeutką, asystentką i Bóg wie, kim jeszcze – to najczęściej z marnym skutkiem. W podświadomości mam zapisany mechanizm bohaterstwa i autodestrukcji, nawet nie zapisany, ale wypalony chyba na żywym ciele. Zaczynam wątpić w to, że kiedykolwiek się go pozbędę.

Nie ogarniam mojego świata. Dzieci, które za szybko wyrastają z ubrań, męża, któremu siwieje broda, homeschoolingu, który toczy się bez naszego udziału, mieszkania, które wymaga remontu, liści zalegających w ogródku, zdrowej diety, terminów, zasad, zakupów i potrzeb, zwłaszcza własnych. A już w ogóle nie ogarniam covida. Bać się skurczybyka czy się nie bać? Nosić grzecznie maseczkę czy nie nosić? Kto ściemnia, a kto mówi prawdę? Uff, dochodzę do wniosku, że Hamlet mimo wszystko miał łatwiej niż ja. A pytania egzystencjalne narastają wraz z rozwojem cywilizacji. I narasta ich poziom trudności.

Za dużo. Wszystkiego jest za dużo, żeby to ogarniać. Bodźców, opinii, informacji, zagrożeń, wiedzy. Jak żyć – chciałoby się spytać, ale kto ogarnie odpowiedź?

Zaszufladkowano do kategorii Drobiazgi | Dodaj komentarz