cicha

Tak dawno już nie pisałam o sobie, że nie wiem, jak zacząć. Patrzę w biały ekran, a słowa, myśli, emocje piętrzą się jak chaotyczna, dziwna budowla. Kasuję zdanie po zdaniu i próbuję od nowa nazywać to, co we mnie. Jakże mozolne jest tworzenie znaczeń. Jakże trudne docieranie do sensu. Mrówcza to praca, powolna, pełna zatrzymań, wahań, pytań. Znów, kolejny raz wpadłam w błędne koło pracy i obowiązków, myślenia o innych, ratowania świata, udowadniania sobie i wszystkim, że daję radę. Znowu w pędzie i wirze codziennych zadań zatraciłam siebie. Znam przecież ten mechanizm. Jego największą wadą jest to, że dostrzega się go dopiero po pewnym czasie od zatrzymania, z dystansu.

A więc zatrzymałam się kilka dni temu i to wcale nieświadomie, o nie. Gdyby nie choroba, która mnie powaliła nagle i niespodzianie, wciąż pewnie biegłabym dalej, z odkurzaczem w ręku i głową pełną zadań do odhaczenia. Zaczynam podejrzewać, że taki właśnie jest los współczesnej kobiety – wciąż szybciej, więcej, mocniej, byle do celu. Ostatnie miesiące sprawiły, że przestałam pisać. Przestałam czytać. Przestałam myśleć o sobie. Czas dzieliłam między dzieci i pracę. I tyle. Na więcej nie było już ani siły ani chęci. Czytanie, pisanie, śpiewanie, spacery, nawet malowanie paznokci – wszystko to stało się zbyt trudne, zbyt męczące, zbyt czasochłonne. Zmęczenie i uporczywy, przewlekły ból spowodowany chorobą autoimmunologiczną skutecznie zniechęcały do życia. Sen, zawsze za krótki, nie przynosił ukojenia. Rozbudzał tylko lęki chowane za dnia w zakamarkach umysłu. I mimo że przecież wiem, jak ważne jest moje zdrowie, moje szczęście, mój spokój – to jednak wciąż inne sprawy wysuwały się na plan pierwszy. A postanowienia poprawy i zmiany pryskały jak bańki mydlane,  zanim jeszcze na dobre wykluły się w mojej udręczonej głowie.

Nie wiem, co to było: ostre zapalenie gardła, grypa czy może zwykłe przeziębienie? Kluczowe jest to, że doświadczyłam poczucia obezwładnienia, niemożności działania mimo silnego imperatywu wewnętrznego. Mogłam tylko spać lub leżeć nieco otumaniona lekami. I modlić się. Wreszcie zwyczajnie się modlić. Bez pompy i parady, bez śpiewów, terminów, rytuałów. Czas choroby stał się czasem powrotu do wewnętrznej harmonii. I mimo że wciąż trochę kaszlę, to pełna jestem wdzięczności, bo wreszcie, po wielu miesiącach udało mi się odpocząć i zwolnić.

Nic nadzwyczajnego, a mimo to wszystko wokół nabrało nowego znaczenia.

Jest tak dobrze. Tak doskonale. Gdy głaszczę psa leżącego tuż obok mnie na tarasie. Jego sierść jest cudowna w dotyku, gładka, delikatna, puszysta. Opuszkami palców czuję tę miękkość. Widzę ją pod zamkniętymi oczami. Jest noc.

Na stole cicho płonące świeczki. Na wyciągnięcie ręki, na odległość uśmiechu – mój mąż, kochany i wyjątkowy. Jego obecność jest jak ciepła kołdra, gdy doskwiera chłód. Pijemy wino w pięknych, błękitnych kieliszkach. Gdzieś w domu krząta się Łucja. Nad nami latają nietoperze.

Wcześniej, przed zapadnięciem zmroku, fruwały jaskółki. W drzewach dookoła rozbrzmiewał śpiew ptaków. Komary dźwięczały, szukając świeżej krwi. Broniliśmy się przed nimi sprayem o nieciekawym zapachu.

Nietoperze latają bardzo szybko i nisko, polując na komary. Gdy zapada noc, nastaje milczenie. Ptaki cichną. Komary zasypiają. Budzą się gwiazdy. Nietoperze bezszelestnie przecinają przestrzeń. Nie mogę nadążyć za nimi wzrokiem.

Jest w tej chwili pełnia. Harmonia absolutnego spokoju. Mój umysł nie pragnie niczego i do niczego nie dąży. Lęk jest tylko nieuchwytnym wspomnieniem. Wypełnia mnie czułość dla siebie, innych, całego świata.

Pies śpi wtulony w moje dłonie.

Widziałam lisa. Szedł nieśpiesznie skrajem lasu w sylwestrową noc. Jego oczy rozświetliły się blaskiem samochodowych reflektorów. Przez chwilę patrzyliśmy na siebie. Przez ułamek sekundy. Jego ciało wydawało się idealnie dopasowane do otoczenia, do szarości mokrej ulicy i ciemności lasu. Oddzielało nas wszystko: szyba, krople deszczu, ludzka świadomość, prędkość jadącego auta. Mimo to widok tego liska, dumnie kroczącego na granicy światów, nabrał dla mnie znaczenia symbolu.

Cieszę się z upływającego czasu. Jak dobrze, że przychodzą końce lat, że można z ulgą powiedzieć: to już minęło; że zbliżamy się do jakiegoś większego kresu, za którym będzie Coś lub Ktoś, zupełnie nie do wyobrażenia i dlatego fascynujące. Nie robię podsumowań ani planów. Nie stawiam sobie celów. Już nie. Przyjmuję to, co było. Czekam na to, co będzie. Tak po prostu, zwyczjanie i lekko.

Zaczynam nowy rok z obrazem lisa, który spokojnie, bez lęku, z błyszczącymi oczami patrzy na mijające go szyby aut. I nieśpiesznym krokiem podąża sobie naprzód.

Słowa wydarte ze strumienia czasu. W pociągu, tramwaju, na przystanku. W obliczu niedoczasu, wielkiego braku, wyrywam słowa z ich naturalnego świata, ze stronic pachnących czymś prawdziwym, dalekim i moim. W obrazach mijających za oknem jest nieokreśloność, która rodzi lęk – strach dziki i pierwotny przed tym, co nieznane, co obce. Ksenos.

Jestem obca sobie bez słów.

Kiedyś, gdy umarł mój synek, odbyłam dziwną podróż. Jechaliśmy krętymi drogami wznoszącymi  się i opadającymi po zboczach gór. Mijaliśmy rozległe doliny pełne mgieł. Pamiętam widok wielkich głazów, domów z kamieni, zielonych przestrzeni ciagnących się po horyzont. Byłam wtedy gdzieś pomiędzy światami. Schowana w głębi niewyobrażalnego bólu i niespełnienia patrzyłam na świat przez okno samochodu. Wszystko, ja, krajobrazy, mój mąż, dzień, noc było obok. Za taflą szkła.

Czasami, gdy pragnę uciec, wspominam tamtą podróż. Doprowadziła mnie na brzeg oceanu. Był majestatyczny, ogromny, ciężki jak moje myśli. Patrzyliśmy na siebie bardzo długo. Wiał wiatr. Fale ryczały niczym dzikie zwierzęta. Krople wody spływały po mojej twarzy. Smakowały zupełnie jak łzy.

Nieco dalej, po drugiej stronie drogi, na wysokim urwisku stał mały czerwony dom z białymi oknami. Wokół niego nie było nic. Przed nim tylko ocean. Zawsze, ilekroć ogarnia mnie syndrom ucieczki, mam przed oczami właśnie to miejsce. Kres mojej onirycznej podróży i Początek powrotu. Do siebie.

Nie jest łatwo. Mimo że wakacje. Nie mogę przełączyć się na tryb slow life. W głowie mam długie listy zadań do zrobienia i lęk, że nie zdążę, że czasu jednak zbyt mało. Rozglądam się wokoło i widzę tylko potrzeby i konieczności. Dociera do mnie świadomość, że w domu nie można odpocząć. Bo Dom, żywa istota, wciąż pragnie. Odnowienia, zalepienia starych dziur, wkręcenia śrubek, wyprania dywanów, umycia okien, naprawy tego, co do naprawienia.

I Ja w tym Domu, która też pragnę. Właściwie to tego samego: odnowienia i naprawy tego, co do naprawienia. Ciszy. Pewności, że wszystko się dobrze układa. I Czasu. A tego – jak na złość – wciąż brakuje.