Archiwum autora: cicha

Pochmurno. Za oknem migają reflektory przejeżdżających aut. Na stole mruga świeczka. Naprzeciw kominka mała, wesoła choinka udekorowana przez Gabrysię błyszczącymi jednorożcami. Z radia płyną cichutko kolędy. Jestem sama w moim przytulnym domu. Dziewczynki poszły do babci. Mąż w pracy. Cudownie … Czytaj dalej →

Dostosowuję się do jesieni. Upodabniam do drzewa, które zrzuca barwne, krzyczące liście i zostaje wreszcie samo – takie proste, prawdziwe, szczere, ogołocone z ozdobników i owoców swojego istnienia. Wreszcie takie, jakie jest naprawdę. Bez kamuflażu barw. I okazuje się, że … Czytaj dalej →

Spotykam od czasu do czasu stare znajome. W pociągu, w sklepie, na spacerze. W kilkunastominutowej rozmowie próbują opowiedzieć swoje życia. Zmagania z macierzyństwem. Zawsze, ilekroć uczestniczę w tych spotkaniach, przede wszystkim słucham z uwagą. Mówię niewiele. Potem dziękuję Bogu, że … Czytaj dalej →

Czas zwolnił. W uporządkowanej przestrzeni Domu odnajduję życie i siebie – zagubioną dotąd w pędzie świata. Od kilku miesięcy nie pracuję. Nie uczę się. Nie zabiegam o uznanie i pieniądze. Nie przesadzam z samodyscypliną. Nie wymagam od siebie zbyt wiele. … Czytaj dalej →

Kupiłam sobie szpilki. Piękne. Czarne. Z wysokim obcasem. Pierwsze w  życiu, mimo że za chwilę przekroczę czwartą dekadę życia. To zdumiewające. Potrzebowałam kilku miesięcy terapii, żeby pozwolić sobie na szaleństwo kupienia szpilek. Trudność życia z syndromem DDA polega na tym, … Czytaj dalej →