cicha

Ostatni spóźnialscy przebierają się w szatni. Przed sekretariatem niewielka kolejka rodziców. Stawiam ciężkie torby na krześle. Podnoszę roletę. Zdejmuję płaszcz. Szybko zerkam na plan. Wciąż nie mogę zapamiętać, o której mam lekcje. Godzina 8.30. Pani Marta wspaniałomyślnie daje mi chwilkę.

A potem się zaczyna… Dokumenty do podpisu. Na już. Dzwonił pan K. Prosi o odpowiedź. Artykuł do gazety pilnie potrzebny. Agnieszka chce porozmawiać w sprawie dziecka. Musimy zrobić analizę finansową. Jest problem z ogrzewaniem. Rodzice z 2a niezadowoleni. Jutro spotkanie zespołu. Trzeba jeszcze … Pilna sprawa… Koniecznie…Czy może pani…?

Nieustanne pukanie do drzwi. Dźwięk telefonu. Siadam i wstaję. Wstaję i siadam. Uśmiecham się. Słucham. Reaguję. Odpowiadam na pytania. Myślę. Działam. Biegam. Mówię. Planuję. Organizuję. Analizuję. Interweniuję. Szukam rozwiązań. Kontroluję. Piszę. Czytam. Wychowuję. I wreszcie – uczę. W gimnazjum.

Godzina 11.40. Uczniowie w auli równiutko ustawieni. Cisza. Ręce same składają się do modlitwy. Anioł Pański zwiastował Pannie Maryi…

Chwila wytchnienia. Żeby można było biec dalej.

Pokojem obdarz nasze serca…

8.00. Zamykam drzwi mieszkania. Dzieci pobiegły do samochodu. Zabawny kluczyk z żyrafą chowam do kieszeni płaszcza. Przelotne spojrzenie na ogród. Kiedy opadły liście z winorośli? Zbiegam ze schodów. W jednej ręce aktówka wypchana do granic możliwości. W drugiej ręce laptop. Na ramieniu torba. Pędzę na parking przez alejkę wysadzaną tujami. Panie, prowadź mnie dzisiaj swoimi drogami. Wrzucam torby do bagażnika. Dziewczynki już usadzone. Zapnijcie pasy. Ciepło wam? Gotowe? Ruszamy.

Czekamy w nieskończoność, aby skręcić w  lewo. Sznur samochodów jadących jeden za drugim. Jak mrówki. Irytacja wzrasta. Co chwila patrzę na zegarek. Teraz! Ten jeden moment, gdy auto może się prześlizgnąć na prawy pas. Słyszę przeciągły dźwięk klaksonu. Jeszcze tylko jedno rondo, drugie. Mijamy kościół. W imię Ojca i Syna i Ducha Świętego. Zerkam w lusterko. Dziewczynki zamilkły. Znak krzyża. Panie, oddajemy ci ten dzisiejszy dzień. Nasze radości i smutki. Chcemy chwalić cię w każdym napotkanym dziś człowieku. Spraw, aby każda nasza myśl, słowo i uczynek były na chwałę twoją, nie naszą. A praca i nauka niech będą dla nas pożytkiem doczesnym i wiecznym. Amen – mówią dzieci. Mijamy zamglony park. Aż do szkoły towarzyszy nam cisza.

8.15. Znów nie ma gdzie zaparkować. Jeździmy w kółko. Spóźnimy się. Samochody, błoto i ludzie. Dziewczynki wyciągają plecaki z bagażnika. O której nas dzisiaj odbierzesz? Około 16 – odpowiadam i uśmiecham się przepraszająco. 8.20.Wchodzimy do szkoły. Buziaki i przytulenie. Pa! Do zobaczenia! Miłego dnia! Tylko sekundę patrzę za nimi. Jak dobiegają do drzwi w radosnych podskokach. Dziękuję Ci, Boże.

Odwracam wzrok. Przechodzę obok szatni. Dzieci, rodzice, nauczyciele. Dzień dobry – odpowiadam z miłym uśmiechem. Przed gabinetem biorę głęboki oddech. Dopiero potem wchodzę.

Wybaw mnie Panie od złego człowieka…

6.00 rano. Budzik Piotra. Ledwie rejestruję nieprzytomnym wzrokiem, że wstał. Krząta się po sypialni. 6.30. Wstawaj, kochanie! Wychodzę. Dobrego dnia. Jeszcze pocałunek. Przewracam się na drugi bok. Zakrywam głowę kołdrą. Nie mogę wstać z łóżka. Całe moje obolałe, zmęczone ciało krzyczy: nie! To za mało! Za mało odpoczynku. Sił brak. Głowa boli. Dzwonek telefonu. Dźwięk spokojny, delikatny, a jednak drażniący. Boże, pozwól odpocząć. Pierwsze smsy. Pierwsze kłopoty dnia codziennego. Próbuję ignorować, ale wpijają się w mózg. Świdrują. Córeczka w radosnych podskokach, uśmiechnięta, wyspana, cudowna. Snem jeszcze pachnąca. Wstawaj, mamusiu, wstawaj. Już dzień! Uśmiecham się, bo inaczej nie można. Zmuszam się, żeby wstać. Dziewczynka chodzi za mną. Może włożysz dziś sukienkę w kropki? Proszę, proszę, proszę! Świergoczący wróbelek, który nie przestaje mówić. Wykonuję czynności jak robot. Zimna woda na twarz. Szybki makijaż. Żelazko. Naciągam rajstopy. Spódnica. Bluzka. Widzę zawód na twarzy dziecka. No cóż, może jutro będą kropki?

Schodzimy na dół po drewnianych schodach (jakie one brudne! – trzeba posprzątać przed weekendem). Wstajemy, wstajemy, już późno, skarbie. Starsza córka przeciera oczy. Jest sprawna. Ubiera się szybko, czesze. Przygotowuję śniadanie dla dzieci. Miska, mleko, płatki. To podgrzać. Tu zalać. Tam wstawić. Dzieci jedzą. Co chwila zerkam na zegarek. Pakuję kanapniki. Wlewam herbatę do termosów. Popędzam, pośpieszam. Wydaję polecenia. Spakuj plecak. Schowaj termos. Popraw bluzkę. Umyj zęby. Załóż buty. Weź szalik. Odstaw kubek. Odsuwam od siebie ból głowy. Nie myślę. Funkcjonuję. Dzieci gotowe. Zgarniam swoje rzeczy. Jeszcze laptop. Telefon. Spojrzenie w  lustro. Znów zapomniałam o śniadaniu dla siebie. Znów będę głodna. To nic. 8.00. Opuszczam dom. A tak pragnę w nim zostać.

Panie, pośpiesz ku ratunkowi memu…